ΑΝΤΙ ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΥΚΛΟ… ΚΙΝΗΤΟ
Μια λίμνη από κόκκινους μικρούς κύκλους απλώνεται στον τοίχο μου. Οι μέρες της απομόνωσης πληθαίνουν και παρασύρουν το ημερολόγιο σε μια κόκκινη συντριβή. Σαράντα δύο κόκκινοι κύκλοι. Η καρδιά μου πήγαινε να σπάσει την ώρα που ντυνόμουν. Έκλεισα μαλακά την πόρτα πίσω μου σαν μαθήτρια στο πρώτο της σκασιαρχείο.
Μια λιακάδα σήμερα! Ο ήλιος με τύφλωνε, τόσον καιρό ούτε στο μπαλκόνι έβγαινα.
«Εν δυο, εν δυο» ψιθύριζα και έσκαγα στα γέλια μόνη μου. Τρελή γιαγιά στους δρόμους, πιάστε την σκεφτόμουν και χάιδευα το διπλωμένο συμβόλαιο ελευθερίας στην τσέπη μου. Τίποτα δε θα μου έκαναν. Η σκέψη μου πέταξε στα κορίτσια μου και συννέφιασα.
«Τέτοια ώρα είναι μπλεγμένες με τα δικά τους» χαλάρωσα.
Ένιωθα κάθε βήμα μου στο πατημένο χορτάρι. Τη διαδρομή κάθε ανάσας από τη μύτη στους πνεύμονες.
«Ώστε έτσι είναι να ζεις;»
Το ρέμα ήταν γεμάτο νερό αυτή την εποχή. Κοίτα κόσμος που είχε την ίδια ιδέα! Ψαχούλεψα το εσωτερικό της τσάντας μου. Να πάρει η ευχή, δεν πήρα μάσκα μαζί μου. Δε θα πλησιάσω κανέναν, απόσταση ασφαλείας. Συνέχισα να περπατώ πιο σφιγμένη. Τα παραγγέλματα και η ανεμελιά έκαναν φτερά.
Από εδώ, λίγο πιο αριστερά, τόσο άκρη κανένας δεν έρχεται, φύγε από την άλλη χριστιανέ μου, μην τρέχεις προς τα εδώ καλό μου παιδάκι, ωωχ ολόκληρη οικογένεια, μα καλά κανένας δε φοράει μάσκα. ΓΙΑΤΙ ΦΤΑΡΝΙΣΤΗΚΕ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΜΕ ΤΟ ΜΟΥΣΤΑΚΙ; Και πόσο μακριά έφτασε το σάλιο του; Από τη μια στιγμή στην άλλη βρέθηκα σε πανικό.
Να γυρίσω πίσω, τι πήγα κι έκανα η παλαβή; Το σπίτι μου φάνταζε σαν περίκλειστο φρούριο της σωτηρίας μου. Σχεδόν άρχισα να τρέχω. Θα προλάβαινα;
Με τόση φούρια πού να τη δω την κοτρώνα; Σωριάστηκα χάμω φαρδιά πλατιά.
-Χτυπήσατε;
Σήκωσα το βλέμμα μου τρομαγμένη. Ένας άντρας προχωρημένης ηλικίας, με κοιτούσε ανήσυχος, προσφέροντάς μου την παλάμη του. Μία χείρα βοηθείας από το πουθενά. Άπλωσα με κόπο το δικό μου για να στηριχτώ πάνω του. ΔΕ ΦΟΡΟΥΣΕ ΓΑΝΤΙ! Ούτε κι εγώ δηλαδή. Τι πήγαινα να κάνω;
-Μόλις έβαλα αντισηπτικό, χαμογέλασε.
Είδε τον τρόμο στα μάτια μου;
Πάντως τα δικά του είχαν το χρώμα του ανοιχτού ουρανού. Κατάλαβα ότι δεν είχε αφήσει ακόμη το χέρι μου όταν πήγα να τιναχτώ. Οι σφυγμοί μου χτύπησαν κόκκινο για έναν χρόνια ξεχασμένο λόγο.
-Έρχεστε συχνά εδώ; με ρώτησε.
-Κάθε μέρα.
Δε σταμάτησα να χαμογελώ μέχρι να φτάσω σπίτι. Αντί για κόκκινο κύκλο στόλισα τον καθαρό αριθμό της σημερινής μέρας στο ημερολόγιο με το κινητό του.
Ρ.Φ.