Ο ΠΙΝΑΚΑΣ
Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι ο Κουφοντίνας, ο Τσακίρης που εκδιώχθηκε ως αναρχικός από τον σταθμό του γιατί ήθελε να ασκήσει δημοσιογραφία, οι πολίτες που υπέστησαν βία από αστυνομικά όργανα, οι αστυνομικοί που υπέστησαν βία από πολίτες, η αξιολόγηση (στα φρονήματα, στις απόψεις, στην εργασία) ως απειλητικό μέσο διαλογής «αυτών» και των «άλλων», η εμμονή των Υπουργών σε πολιτικές που βρίσκουν απέναντι το μεγαλύτερο ποσοστό όσων τους αφορούν με ισχυρά μάλιστα επιχειρήματα.
Το ζήτημα είναι όλα αυτά μαζί και πολύ περισσότερα. Το ζήτημα είναι πως τα χρώματα και τα σχέδια φαίνεται να έχουν προαποφασιστεί από τους κατόχους της παλέτας.
Το ζήτημα είναι ΤΟ ΔΟΓΜΑ ΤΗΣ ΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΥΘΑΙΡΕΣΙΑΣ, Η ΛΕΡΝΑΙΑ ΥΔΡΑ ΤΗΣ ΒΙΑΣ, Η ΦΙΜΩΣΗ ΚΑΙ Η ΜΕΡΟΛΗΨΙΑ ΣΤΑ ΜΜΕ, Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΚΕΙΤΕΤΑΙ ΝΕΚΡΟΣ, Ο ΤΕΧΝΗΤΟΣ ΔΙΧΑΣΜΟΣ, Ο ΑΠΟΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΣ.
Ως θεατής οφείλω να πω ότι ο πίνακας που ζωγραφίζεται με τρομάζει.