«Έξω ψιχαλίζει νύχτα» και «Ουτοπία για τους νεκρούς»: Μια πρώτη ανάγνωση στα δυο νέα βιβλία του Κοσμά Ηλιάδη
ολιγογράμματος
παραμονεύω
τους δυνατούς του λόγου
τους ιεροφάντες της τέχνης
με εσκεμμένο δόλο
ακουμπώ τα ρούχα τους
να κλέψω λίγο φως
πείρα και γνώση
κάποιο τρόπο
τέλος πάντων
να μπορώ να αλιεύω
πλουσιοπάροχα
στους αειθαλείς
τους βαρυφορτωμένους
πολύβουους λειμώνες τους
ισχυρή εκκένωση
ηλεκτρισμένης φλόγας
παγώνει το χέρι μου
κερδισμένος κατά
δική μου εκδοχή
πάντως είμαι
ανέβηκα την κλίμακα
των αξιών
πήρα προαγωγή
από ολιγογράμματος
είμαι τώρα πια
κουλοχέρης ολιγογράμματος
Κοσμάς Ηλιάδης, Έξω ψιχαλίζει νύχτα, Εκδόσεις Αφοί Κυριακίδη
Ο Κοσμάς Ηλιάδης είναι ένας ποιητής της ζωής του (λες και υπάρχουν και αλλιώτικοι ποιητές…). Πάντως είναι ένας ποιητής που μέσα στη γραφή του διαβάζεις με ευκρίνεια την ατομική ιστορία του και το κομμάτι της συλλογικής όπως το βιώνει, οσμίζεσαι τις αγωνίες του, βλέπεις ατόφια κομμάτια από τα όνειρα και τα πιστεύω του, συμμερίζεσαι τις ματαιώσεις του, συγχρονίζεσαι με ένα πάθος που αναπνέει στις σελίδες του ισχυρό, έστω και ως αναγνώστης. Ποιήματα για τα όνειρα, για τη μοναξιά, την τρέλα, τον χρόνο, την ασθένεια, τις λέξεις και την ποίηση, τη θλίψη, τις αυταπάτες, τη ματαίωση, τον πόνο, τον έρωτα, τη γυναίκα, τη φύση, για την αδικία και την ενοχή, για το σύστημα, τη μνήμη, για τη ζωή και τον θάνατο. Για τη ζωή και το φως κυρίως, θα πω, ακόμη και διαμέσου του θανάτου.
Ο Κοσμάς Ηλιάδης μοιράζεται με την ποίησή του όσα τον γοητεύουν, τον προβληματίζουν και τον συγκινούν με έναν καθαρά προσωπικό τρόπο, πληθωρικός και αυθεντικός, αλλάζοντας με ευκολία το πρόσωπο του αφηγητή, από το πρώτο ενικό στο πρώτο πληθυντικό, στο δεύτερο, ακόμη και στο τρίτο, γιατί αλήθεια δεν επικοινωνεί μια ερμητική και δυσανάγνωστη αλήθεια, αλλά μια αλήθεια που κομματάκια της κατοικούν στους καθρέφτες των περισσότερων. Σε κάποια ποιήματα τα πεζολογικά στοιχεία κυριαρχούν, ενώ στη συλλογή «Ουτοπία για τους νεκρούς», στο δεύτερο μέρος της, εμπεριέχονται δύο μεγάλες συνθέσεις με τις οποίες κάνει μια υπερβολικά θα έλεγα εκτεταμένη αναδρομή στη σύγχρονη ιστορία του τόπου, ή καλύτερα στη ματωμένη ιστορία του ανθρώπου, παρασυρμένος από το θέμα του σε δύο από τα πιο πολιτικά και ίσως και κάπως λιβελλογραφικά ποιήματά του.
Είναι εξαιρετικός στα αυτοσαρκαστικά και σκωπτικά του ποιήματα και μικρούς, κρυμμένους ή μη θησαυρούς μπορεί να ανασύρει ο προσεκτικός αναγνώστης σε διάφορα ποιήματα των δύο νέων συλλογών του με τίτλους «Έξω ψιχαλίζει νύχτα» και «Ουτοπία για τους νεκρούς».
«Δεν είμαι εδώ θα λες στεντόρεια για να πληγώσεις τη σιωπή», «Κάθε ανατολή ανοίγει γαλάζια σύννεφα ανεκπλήρωτα όνειρα σειρήνες θάλασσες», «Εσύ, αργός καημός τι να προλάβεις», «Τροχίζοντας τις λέξεις ευτυχισμένες ελάχιστες στιγμές ποίηση κτίζεις», «Πείτε σε εκείνον τον σαλπιστή που κρύβεται νομίζει στη χλωμή σκιά του να μη σιγήσει τη σάλπιγγα ότι ο καιρός πλησίον άφυτρος ο σπόρος άθερο το θέρος» από το ποίημά του που πολύ με συγκίνησε με τίτλο «Ξάστερος ουρανός», «αφήνεις τα κομμάτια σου και φεύγεις ελαφρύτερος νομίζεις», «Πάνε τα χρόνια τα σταρένια της πρόσχαρης αυτάρκειας» από το ποίημα «Αποποίηση», «Όλοι οι σκοτωμένοι γυρεύουν τα παπούτσια τους πως έχουν αφήσει πίσω τους πολλές δουλειές μισοτελειωμένες», «Η μάνα μου δε μένει πια εδώ να φουρνίσει ζεστό ψωμί και λάδι έφυγε στο δάσος να φέρω ξύλα για το φούρνο είπε και χάθηκε βρήκε τον άντρα της τον αντάρτη».
Η ποίηση είναι γενναιόδωρη, περισσότερο γενναιόδωρη από πολλούς ποιητές που της αφιερώνονται και άλλους που αποφασίζουν ποιοι αποκτούν δικαιώματα στις χάρες και τη σαγήνη της. Η ποίηση δε γνωρίζει από ολιγαρχίες και ιεραρχίες, ιδιοκτησίες και ακτήμονες, ολιγογράμματους και πολυμαθείς. Η ποίηση είναι νερό ζωής που αναβλύζει και δωρίζεται σε αναγνώστες και γραφιάδες, εμβριθείς λογοτέχνες και αυτοδίδακτους εραστές της.
Η ποίηση ανήκει σε όσους τη διακονούν και την αγαπούν.
Για τα υπόλοιπα θα κρίνουν οι καιροί.
Καλοτάξιδα τα βιβλία σου Κοσμά!
Ρ.Φ.