Ο ΠΥΡΣΟΣ, ΜΙΑ ΑΓΕΛΑΔΑ ΚΑΙ ΕΝΑ ΠΟΛΥΤΙΜΟ ΛΕΠΤΟ
Στις δημοκρατικές ΗΠΑ δεν περιμένει κανείς «μια αγελάδα να αγναντεύει το ηλιοβασίλεμα απ’ τον προεδρικό εξώστη»* για να ξεκινήσει το ξήλωμα της παντοκρατορίας ενός ηγέτη, ακριβώς γιατί στις δημοκρατικές, όπως με ζωηρό φλέγμα αυτοχαρακτηρίζονται ΗΠΑ παντοκράτορες ηγέτες δεν υπάρχουν και επί των πάντων κρατεί μόνο η Δημοκρατία με τον φωτεινό (κι ελπίζουμε όχι φλεγόμενο) πυρσό της.
Αυτό γνωρίζαμε, σε αυτό υπολογίζει όλος ο πολιτισμένος κόσμος, καθώς υπάρχουν πλήθος ραμμάτων για την αμερικανική γούνα τα οποία υποτυπωδώς μπαλώνονται με την επίκληση της εκκίνησης και θεμελίωσης όλων των αμφισβητούμενων ή μη πολιτικών της στο άρμα της δημοκρατίας.
Τώρα, στην Υπερδύναμη, η ίδια η Δημοκρατία, αυτή λέμε που επανεπιβεβαιώνεται με τις εκλογές σε όλες τις χώρες που περιποιούν τιμή στις αρχές της, πληγώθηκε βαριά. Και είναι λίγο αφελές να ερμηνεύσουμε την ακραία κίνηση της εισβολής μιας ομάδας οπλισμένων ανθρώπων μόνο ως το αποτέλεσμα της τυφλής ποδηγέτησης από τον Τραμπ ενός μέρους των ψηφοφόρων του. Υπάρχει ένα απόστημα ή αλλιώς κάτι σάπιο στο Βασίλειο της Δανιμαρκίας και ο Τραμπ παίζει μαζί του.
Κάποιος, προφανώς η πληγωμένη Δημοκρατία και οι θεράποντές της, θα πρέπει να πάρουν το «παιχνίδι» από τα χέρια του και αυτό σύντομα, με τη συνδρομή του εκπνέοντος χρόνου απλώς ή με έκτακτες, πιο σκληρές διαδικασίες, θα γίνει.
Για να αναρρώσει όμως η πληγωμένη Δημοκρατία, για να μην κινδυνεύει, η Αμερική θα πρέπει να φωτίσει με τον πυρσό της και όλα τα πληγωμένα παιδιά της, όλες τις μαύρες τρύπες, τα αποστήματα, τα ρατσιστικά αίσχη, την ανέχεια και την περιθωριοποίηση των πολλών.
Και επίσης την αλαζονεία της, την πεποίθηση πως βρίσκεται σε μια εξέδρα απ’ όπου ηγεμονεύει τις τύχες των λαών και χτίζει την παντοδυναμία της απρόσβλητη από όσα ταλανίζουν εκείνους.
Τα ευχολόγια συνήθως μένουν ευχολόγια. Ακόμη όμως και οι πιο περίκλειστοι ανάμεσα στους περίκλειστους, οι πιο αμετάπειστοι, οι πιο κατεστημενικοί, οι πιο βολεμένοι, μετατοπίζονται λίγο στο σύστημα όταν το βλέπουν να καταρρέει.
Μια αλλαγή στα πιόνια μαμά Αμερική. Τουλάχιστον αυτό στον ματωμένο χάρτη της ανθρωπότητας. Και ένα λεπτό περισυλλογής για να μη ξυπνήσεις, να μην ξυπνήσουμε ολοι, ανάμεσα σε τραγικά λεπτά σιγής.
Στο κάτω κάτω όλοι –νομίζω- παραδεχόμαστε τη ρήση του Τσώρτσιλ πως «Η Δημοκρατία είναι το χειρότερο πολίτευμα με εξαίρεση όλα τα άλλα.»
*Από το «Φθινόπωρο του Πατριάρχη» του Μάρκες
Ρία Φελεκίδου