Η ΟΥΡΟΒΟΡΟΣ ΑΓΑΠΗ ΚΙ ΕΝΑ ΕΡΩΤΗΜΑ ΠΟΥ ΨΑΧΝΕΙ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΗΣ «ΕΝ ΔΥΝΑΜΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ» ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΛΑΤΣΑΡΗ
Για την «αγάπη που ΄ναι μόνο αγάπη» κάνει λόγο στο ποίημά της «Ουροβόρος» («Εν δυνάμει πραγματικότητα», Εκδόσεις Μανδραγόρα) η Μαρία Λάτσαρη, για μια αγάπη ουροβόρο, χωρίς προσμίξεις και αραιώσεις, μια αγάπη που καθώς εξελίσσεται και μεταβιβάζεται ακέραια από τους ανιόντες στους κατιόντες στην αιώνια σκυταλοδρομία των γενιών, αδιάλειπτα και παρά την αλλαγή των ρόλων, ενώνει τις θρυμματισμένες εικόνες στον αέναο κύκλο της ζωής, όπου το τέλος προοικονομεί την αρχή και η συνέχεια των συναισθημάτων και των αισθήσεων εγγυώνται την ίδια τη ζωή.
Και έτσι είναι γιατί πώς αλλιώς «μια αγάπη που’ ναι μόνο αγάπη» τη φύση της να δικαιολογήσει και τη συνέχειά της να διασφαλίσει;
Μα αν ξύπνησαν οι στίχοι σου μέσα μου ένα ανόητο ερωτηματικό που έχω εν υπνώσει Μαρία Λάτσαρη, είναι πόσο η παιδική ηλικία, οι μνήμες, η επιστροφή μας στα «άδεια δωμάτια με τους γυάλινους βώλους» γίνονται ίδιον των κυττάρων μας, τα εγκολπώνονται τα κύτταρά μας, έτσι που να μην μπορεί κανείς να αμφισβητήσει πως είμαστε εκείνο το ίδιο το παιδί που ταξίδευε στον ουρανό, το ίδιο που στον μελλοντικό δικό του χώρο, ακούει την καρδιά του στον ρυθμό της καρδιάς της μάνας του να χτυπά και είναι αλήθεια, αλήθεια, το τσαφ τσουφ το ίδιο το παλιό εκείνο!
Και αν έπρεπε να επιλέξω ποια από τις δυο να μου απαντήσει, η ποιήτρια ή η βιολόγος, θα προτιμούσα την ποιήτρια από τη βιολόγο, γιατί αυτή και η «Εν δυνάμει πραγματικότητα» της εικάζω πως δύνανται ευκολότερα να δημιουργούν ενιαία τοπία ατελεύτητης και άρρηκτης ζωής και μνήμης και να δωρίζουν τη δροσιά της παρηγορίας τους.
ΟΥΡΟΒΟΡΟΣ
την αγάπη που’ ναι μόνο αγάπη
Μανώλης Αναγνωστάκης
Στις γραμμές της Μοναστηρίου
το τρένο
τα βράδια
τράνταζε το πατρικό
και μ’ έπαιρνε μαζί στον ουρανό
τόπος πλήρης θεών
τόσοι πολλοί
αλλά κανένας παιδί
Προτού η αυγή χαμηλώσει
τις λάμπες
επέστρεφα στη γη
το ίδιο αθώα και ανέτοιμη
Μετά από χρόνια φθινόπωρα
τη θέση του πήρε
το παιδικό τρενάκι
ήχος βελούδινος
κίνηση κυκλοτερής
ο δικός μου χώρος περιγεγραμμένος
ή
το τέλος δένεται με την αρχή
η καρδιά μου κοντά στην καρδιά της μάνας μου χτυπά
τσαφ τσουφ τσαφ τσουφ