ΤΟ ΦΩΣ, ΤΑ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ ΚΑΙ Ο ΤΟΛΗΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ
(Ένα σύντομο σημείωμα)
Ο πολυγραφότατος και πολυαγαπημένος Τόλης Νικηφόρου ακουμπάει με τη μαγική πένα του κάθε έκφραση της ζωής, «φωτογραφίζοντας» συνάμα τη δυνητική απουσία της μέσα από το πρίσμα και τη ματιά της ύπαρξης, που πανίσχυρη διακομίζει στους αναγνώστες το άσβηστο ΘΕΛΩ της, κυρίαρχο ακόμη και στο εξ ορισμού εφήμερο της φύσης της.
Αν ο παραπάνω συλλογισμός σας φανεί σύνθετος ή λογοπαίγνιο ή ακατανόητος ή βερμπαλισμός, επιτρέψτε μου να πω, ότι για μένα αποτελεί αν όχι το απόσταγμα, σίγουρα έναν από τους κεντρικούς άξονες και τις κινητήριες δυνάμεις της ποίησής του.
Δε θα αποπειραθώ να προσεγγίσω κριτικά το νέο βιβλίο του ποιητή με τίτλο «Φαντάσματα» (Εκδόσεις Μανδραγόρα), σε ένα σύντομο σημείωμα αν και θα ήταν μεγάλη μου χαρά κι επιθυμία κάποτε να σκύψω στη γραφή του σε βάθος και να μοιραστώ τη ματιά μου με εκείνον αλλά και με τους αναγνώστες του.
Αυτούς τους γκρίζους καιρούς που μας πολιορκούν όμως …ιοί και δαιμόνια θα μοιραστώ μαζί σας λίγη από τη μαγεία, μέσα από ένα ποίημά του, σαν μια σωτήρια λέμβο φανταστείτε το, πλημμυρισμένο στο φως και με τον ίδιο αυτό τίτλο («φως»), γιατί αυτή η λέξη, αυτή η έννοια, αυτή η σωτηρία είναι κυρίαρχη στο έργο του ποιητή Τόλη Νικηφόρου, στη στάση ζωής, στις σχέσεις του και μάλιστα ως άφιξη του ανθρώπου και του λογοτέχνη στη φωτεινή πλευρά μέσα από μια μεγάλη διαδρομή, ως κερδισμένη τελικά επιλογή.
Φως
χωρίς να ξέρω
από πού έρχομαι και πού πηγαίνω
χωρίς να ξέρω καν ποιος είμαι
βαδίζω μέσα σε πυκνή ομίχλη
μόνος και άστεγος
κάτω από ερείπια τ’ ουρανού
κι απορημένος ψιθυρίζω λέξεις
για ν’ ακούω τη φωνή μου
να συνοδεύει τον ήχο της βροχής
και το δυσοίωνο σφύριγμα του ανέμου
μέσα σ’ αυτό το αδιέξοδο
νιώθω μια λέξη μέσα μου να επιμένει
ν’ αστράφτει και να διαλύει την ομίχλη
μια λέξη οριστική και μονοσύλλαβη
να σβήνει κάθε πόνο
η λέξη απ’ την αρχή του χρόνου
που όλα τα εκφράζει κι όλα τα σημαίνει
και δίνει απάντηση σε κάθε ερώτημα
Ρ.Φ.