ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΣΤΑ ΦΤΕΡΑ «ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ» (της Χρυσούλας Παπακυριάκου)
Εν στάσει και σε κατ’ οίκον περιορισμό το μόνο εφικτό ταξίδι είναι αυτό των βιβλίων.
Μες τα ταξίδια των ημερών λοιπόν κι αυτό στα φτερά «Των γραμμάτων» (πτώση γενική, καθ’ ομολογία της ποιήτριας πτώση της ελευθερίας) της Χρυσούλας Παπακυριάκου.
Σε πλείστους σταθμούς πήρα καλές ανάσες,
Από τα νάματα των αρχικών της εμπνεύσεων …….. ως τον κοπιώδη δρόμο της ποιητικής της
Από την ονοματοδοσία του ω που μόλις «γλύτωσε» (Χρυσώ!) ….. μέχρι το αναπόφευκτο ξεσκόνισμα των ληγμένων ερώτων
Από τον Κάλιμπαν της Τρικυμίας του Σαίξπηρ….. έως τον Οιδίποδα
Από τον τρόμο του κάθε είδους εξετάσεων …..στις παιδικές μνήμες που «καταργούν τον χρόνο, την απόσταση και τη σπασμένη τύχη»
Από την επίκληση στις Μούσες για το «υψηλό και ευφρόσυνο»…. έως το γύρισμα της πλάτης στο «αλγισίδωρο που κομματιάζει πάθος» της Κνίδιας Αφροδίτης
Από τον χρόνο ως αργόσυρτη εκδοχή του φωτός …. μέχρι το αειθαλές των ποιημάτων
Από την πόλη με τα «πλεοναστικά άλφα» …. έως το νησί που αμαύρωσε της «θεϊκής Ψάπφας» η ερωτική αυτοκτονία
Από τις ικεσίες των μεταμορφώσεων προς χάρη των Ψυχών …..έως την αλλιώτικη, τη θαμπωτική της αγάπης ανεπάρκεια της καρδιάς
Και παρ’ όλη τη μαγεία τη μεγάλη στάση έκανα στην πόλη των «ναϊάδων και νυμφών», στην αγαπημένη Φλώρινα, επέστρεψα στα κρυστάλλινα βράδια του χειμώνα που ανακαλύπταμε πως η ζωή μας χρωστάει περισσότερη εφηβεία και τώρα πια το έμαθα το μυστικό της, ναι το έμαθα!
Σε ευχαριστώ από καρδιάς Χρυσούλα για το ταξίδι, τις αποκαλύψεις και τις επιστροφές!
ΤΗΣ ΦΛΩΡΙΝΑΣ
Πόλη περίκλειστη, ναϊάδων και νυμφών
μας φιλοξένησε για λίγο.
Την κύκλωσα με άτακτους βηματισμούς,
με τις απανωτές περιφορές μου,
ώσπου παρέδωσε το μυστικό της:
μια λάμψη σκοτεινή, αρχέγονη,
που σβήνει τις μικρότητες,
μαγνητίζοντας ψηλά στους δρόμους και τις πλατείες το
φεγγάρι
και χαμηλά τα παράξενα ιχνογραφήματα των βημάτων
μας.