Ε ΝΑΙ, ΜΟΥ ΑΡΕΣΕ!
Δικαιούται κανείς να του αρέσει ή να μην του αρέσει το βίντεο για τον εορτασμό των 200 χρόνων από την επανάσταση του 1821.
Τρομάζω όμως, κι όσο περνούν τα χρόνια ακόμη περισσότερο, με την ομοιομορφία της άσκησης της κριτικής από τον κάθε ιδεολογικό χώρο, πόσο συντεταγμένα μας αρέσει ή δε μας αρέσει κάτι.
Τρομάζω όταν βλέπω πόσο παραταγμένα και σε πλήρη ομοφωνία επιδοκιμάζουμε ή αποδοκιμάζουμε, ανεβάζουμε στα ουράνια ή καταποντίζουμε στα Τάρταρα.
Τρομάζω με το συνονθύλευμα κρίσεων που εκκινούν από διαφορετικές αφετηρίες και έτσι τσουβαλιάζουν αισθητικά, ιδεολογικά και τελολογικά κριτήρια σε μια εφ’ όλης της ύλης απαξίωση.
Κατά τη γνώμη μου λοιπόν, μπορεί το βίντεο να μην κομίζει κάτι καινούριο καλλιτεχνικά, μπορεί να χρησιμοποιεί ευκολίες (οπτικοποίηση του λόγου, λαμπερά πρόσωπα, αν και όχι εξωπραγματικά όμορφα, εφέ, ένα πολυτραγουδισμένο και πολυαγαπημένο τραγούδι, γνωστό σε όλους κ.τ.λ.) όμως μπορεί να αγγίξει κάποιες χορδές, να συγκινήσει, να γεννήσει ελπίδα και αισιοδοξία.
Απευθύνεται στο θυμικό ναι –πού αλλού ένα ολιγόλεπτο βίντεο;- και δίνει την αίσθηση της συνέχειας συνδέοντας το χθες με το σήμερα, αν το σήμερα είναι τα παιδιά μας και όχι οι «παρέες» που θα τα διεκδικήσουν.
Όσο για τον συνθέτη του τραγουδιού, στη σκέψη μου θα’ ναι πάντα εκείνος ο εμπνευσμένος τραγουδοποιός που σημάδεψε την εφηβεία μου με την πλατεία, την Άννα, τη Συννεφούλα, την Ωδή στον Γεώργιο Καραϊσκάκη και τόσα άλλα, όσο και αν τα τελευταία χρόνια συχνά με απογοήτευσε και με πίκρανε με τις τοποθετήσεις του. Τιμώ πάντα την τέχνη του και όχι τις επιλογές του.
Στο τέλος τέλος σκέφτομαι πως η αισθητική του βίντεο κι η επιλογή του συγκεκριμένου τραγουδιού, αντικατοπτρίζουν την αληθινή εικόνα της σημερινής Ελλάδας, με την κλίση στην εξωστρέφεια του κάθε είδους πανηγυριού, το έντονο θυμικό, τις ιδεολογικές παλινδρομήσεις αλλά και την απαξίωση του κοινοβουλευτισμού, τη δυναμική του κάθε είδους παρέας και …το φως!
Πολύ φως σε μια πληγωμένη χώρα και λίγο από αυτό το φως εγώ το είδα στο βίντεο και με έκανε να χαμογελάσω όπως μόνο το φως μπορεί.
Ρία Φελεκίδου