Η ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΔΗΜΟΣΙΑ ΥΓΕΙΑ
Δε νομίζω πως η κουβέντα για τη χρησιμοποίηση της στατιστικής από την εκάστοτε πολιτική εξουσία είναι το επίμαχο ζήτημα ή το επίκεντρο των προβλημάτων μας.
Θα συμφωνήσω βέβαια πως η αναφορά στον εξωπραγματικό για την καθημερινότητα των περισσότερων μαθητών και εκπαιδευτικών μέσο όρο των 17 μαθητών ανά τμήμα, είναι η πιο εξώφθαλμη ψευδής αλήθεια, μία προκλητικότατη δήλωση μέσα στην πιθανή μαθηματική της ακρίβεια, ένας ισχυρός συμβολισμός αστάθειας και ένα καμπανάκι απαξίωσης των λεχθέντων και των πιθανόν σχεδιασθέντων (εάν και εφόσον τα δεύτερα υφίστανται…).
Η εκμετάλλευση της στατιστικής κατά το δοκούν στο όνομα των αριθμών και όχι της ουσίας είναι μια συνήθης και αγαπημένη αθέμιτη πρακτική σε όλα τα επίπεδα της εξουσίας και όχι σπάνια.
Αυτό που κάνει κραυγαλέο ατόπημα την επιλογή της σήμερα ως ένα κεντρικό επιχείρημα τύπου φερετζέ, είναι η συγκυρία κατά την οποία προκρίνεται η οχύρωση πίσω από το διάφανο πέπλο του.
Είναι μια ιδιαιτέρως κρίσιμη στιγμή για τη χώρα, τους πολίτες, τους μαθητές, τους εκπαιδευτικούς. Μια περίοδος που δεν κρίνεται απλώς η ευστοχία ή αστοχία μιας κυβερνητικής επιλογής, ο μεγαλύτερος ή μικρότερος βαθμός δημοκρατικότητας ενός μέτρου, δε ζυγίζεται η πιθανή ωφέλεια με τις δυσμενείς επιπτώσεις μιας πολιτικής σε μια ή περισσότερες κοινωνικές ομάδες και μαζί η πειστικότητα της επιχειρηματολογίας που τα στηρίζει.
Σήμερα οι επιλογές που γίνονται και εκείνα που θα εφαρμοστούν θα κρίνουν την πορεία της δημόσιας υγείας.
Στην προκειμένη περίπτωση των μαθητών και των εκπαιδευτικών, των οικογενειών, του κύκλου τους.
Όλης της χώρας.
Θα κρίνουν πόσοι θα ασθενούν κάθε μέρα.
Πόσοι θα διασωληνώνονται.
Πόσοι θα κινδυνεύουν.
Πόσοι θα πεθαίνουν.
Κι αυτό, όπως τραγικά αποδείχτηκε και σε γειτονικές χώρες, δεν το αποτρέπει από μόνη της καμιά ατομική ευθύνη και δεν το αθωώνει καμιά «έξυπνη» στατιστική.
Ρ.Φ.